XXXX

Afgelopen vrijdag was ik bij het ‘Positieve Weerbaarheids Event’ — een initiatief van Resilt en een brede coalitie van mensen uit alle lagen van de samenleving. De dag had een rustige opbouw, van rondetafel-ontbijt naar storytelling, van werkgroepen in domeinen, tot panelgesprekken, en groeide uit tot iets waar verbinding tastbaar werd; we kunnen dit alleen samen. 
Initiatiefnemer Michel Scholte ziet hoe essentieel het is dat we als gemeenschap gaan staan voor kwetsbaarheden én kansen. Hij werkt en verbindt op vele fronten tegelijk. Wat een vooruitziende denk-en-verbind-kracht heeft die gast! 

TIjdens het Nationale Weerbaarheidscontres staat samenredzaamheid centraal – hoe maken we huishoudens, buurten, leveranciers, ketens samen schokbestendig? Waarom we dit organiseren? Dreigingen nemen toe: geopolitieke verschuivingen, klimaatrisico’s, gezondheidscrises, cyberincidenten en ketenproblemen. De beschikbaarheid van kritieke producten en diensten die huishoudens helpen leven, functioneren en verbinden staat hierdoor onder druk. Tijdens het congres komen aanbieders van kritieke producten en diensten samen voor inspiratie en concrete actie om met lokale middenstand, huishoudens te werken aan betrouwbare informatie en redundantie; van Water tot Wifi.

De toekomst dichterbij halen door nu te beschermen èn voeden wat ons dierbaar is, en door lokale zorg netwerken, kortere voedselketens, decentrale energie, circulaire bouw en watersystemen, regeneratieve landbouw. Bijna alle ervaringsdeskundigen zeggen begin hier: leer de mensen kennen in je eigen buurt en ga gezamenlijk heen staan om de meest kwetsbaren. 

Wat me raakte: waar mensen allemaal al mee bezig zijn. Dat mensen en netwerken elkaar opzoeken en vinden — buiten de gebruikelijke kaders om. Daarom alleen al is het zo waardevol om op zo’n dag te zijn.

TRANSITIE IS WEERBAARHEID IN SLOW-MOTION
Zo zei Derk Loorbach het zo mooi.

Transitie omvat zoveel: voor mij betekent het onze mensenwereld weer afstemmen op de planeet. Weer leren leven met wat ‘eigenlijk’ gratis rijkdom is. Maar die veelal geclaimd is door …. Tsja door weet-wie-eigenlijk, niet door ons! - lijkt me. 

Die verdraaide regels herschrijven. 

Joris Luyendijk, inspiratie spreker die dag zei: „We hebben geen tijd om ons niet aan de regels te houden.” 

Samen verantwoordelijkheid nemen — op een manier die hopelijk leuk kan zijn. 

En ook: oefff wat is er veel te doen. Sommigen verschijnselen in de werkelijkheid zijn zo groots en pijnlijk. Zoveel inbedding gaat dit vragen nog vele vele jaren en misschien wel eeuwen. 

Want hoe doe je dit zonder het gevoel te hebben voortdurend in gaten te springen? Zonder het gevoel dat de wereld een te grote last op je schouders legt? Of — zoals de kundige reisleider van de dag Carin ten Hage opmerkte — „confused at a much higher level” te raken. 

Ik zelf zie dat als een levenskunst, misschien wel als een individuele en collectieve heldenreis. Hoe zeer durf je te gaan staan voor wat je echt waarneemt, gelooft dat er nodig is, en wat je wil? Dat wekt namelijk altijd een vorm van zowel ongemak als kwetsbaarheid op. 

Maar ook: als je echt op je pad loopt is dat vaak waar je het leven herkent - en het leven jou.