Hoe big tech de twee-eenheid lichaam & geest heeft doorkliefd

Vanochtend kwam ik bij het stoplicht naast een stadsbus te staan. Afgezien van de chauffeur maakte iedereen in de bus simultaan gebruik van iPods en mobiele telefoons. ‘Wát een bizar beeld. Iedereen staat aan,’ zei degene die naast me in de auto zat. 

Het tafereel bevestigt het gelijk van de boeddhistische schrijver Pema Chödrön. Zij zegt in een podcast met Ezra Klein dat we steeds minder in contact staan met de rijkdom van de wereld. Zij pleit dan ook voor geduld. Dat komt neer op stil blijven zitten met je rusteloze energie. Het gaat erom je vermogen te vergroten om ongemak te verdragen. Geduld maakt daar deel van uit, zegt Chödrön. 

‘Denk je dat dat vermogen, als algemene capaciteit, is afgenomen?’ vraagt Klein en haalt een citaat van haar aan: “Je inhouden is het vermogen om niet meteen naar vermaak te grijpen zodra we een zweem van verveling voelen opkomen.”

Klein voegt eraan toe: ‘Vroeger hadden we niet de mogelijkheid om elke leegte op te vullen. Nu hebben we de hele wereld van afleiding binnen handbereik. We hebben AirPods in onze oren. En daardoor is de dagelijkse noodzaak opgelost om simpelweg met verveling te zitten. Ik denk dat het ons verandert.’

Chödrön antwoordt dat we niet ten goede veranderen. ‘We staan minder in contact met de rijkdom van de wereld. Gewoon daar zijn, in de metro: de beelden, de geluiden, wat er gebeurde, de dramatiek, de hele ervaring als iets heel rijks.’

Zij zegt dat zij haar studenten daarom aanmoedigt om één ochtend per week offline te gaan en volledig aanwezig te zijn bij wat er gebeurt. ‘Ik denk dat iedereen zichzelf een groot plezier kan doen door wat tijd offline door te brengen en te ervaren hoe dat is. Je zou kunnen zeggen: nou, dan krijg je met verveling te maken. Maar je zou ook kunnen zeggen: misschien kom je dan juist meer tot leven.’

‘De metro is zo’n goed voorbeeld,’ zegt Chödrön. ‘Het is werkelijk fascinerend om daar gewoon te zijn, al is het alleen maar vanwege de mensen. Er gebeurt zóveel tussen het moment dat je in- en het moment dat je uitstapt.’

Interviewer Klein vertelt dat hij veel dat er om hem heen gebeurt eigenlijk niet echt prettig vindt. ‘Het is een rijke ervaring, maar — er is een boombox, iemand probeert mijn aandacht te trekken met muziek waar ik niet naar wil luisteren, het piepen van de remmen. Er gebeurt gewoon ontzettend veel.’

Hij beseft dat in plaats van je te laten afleiden door de juiste muziek of podcast het makkelijker is om daarmee te stoppen. ‘Dat is mijn grote les geweest. Het is niet zozeer dat ik elk moment in de metro geweldig vind, maar ik had niet echt door hoeveel energie ik verspilde aan het proberen om alles buiten te sluiten.’

‘Voel je je meer ontspannen?’ vraagt Chödrön.

‘Ja,’ antwoordt Klein. ‘Want daarna haal ik mijn kinderen op, en dan ben ik meer aanwezig bij hen, omdat ik de afgelopen 35 minuten heb geoefend in aanwezig zijn. In plaats van te oefenen in het zoeken naar een plek waar mijn geest liever zou willen zijn.’

Beluister hier de podcast van Ezra Klein met Pema Chödrön